Strzelnica, Malta, Strzeszynek

Poniedziałek, 16 maja 2011 · dodano: 16.05.2011 | Komentarze 0

Dzisiaj dużo wolnego czasu, to i do generała skoczyłem sobie rowerem. Specjalnie cieplej ubrany i w dłuższy spodniach, których nogawka zaczepiała się o przerzutkę (przez brak osłony). Nad Maltą już miałem dość tego i włożyłem sobie nogawkę w skarpetkę, a co ;). Siara na maxa, ale nie liczy się wygląd, a komfort jazdy. Ciekawe co o mnie myśleli wszyscy ci, których szybko objeżdżałem.
Jedno kółko mi wystarczyło i pojechałem w stronę Strzeszynka. Na moście Rocha przyuważyłem Tomka który chyba był w trakcie pisania ważnego SMSa do Maji; patrzył na mnie, byłem pewny że mnie rozpoznał ale żadnego znaku mi nie dał. Temu to zawsze jest ciepło: przy +15, bez słońca śmiga sobie w swoim krótkim stroju, a mi w kilku warstwach nie jest zbyt ciepło.
Ogólnie to wszędzie mało ludzi, nad jeziorami to już zupełna pustka. Spodobał mi się poprzedni wariant wydłużenia trasy nad Strzeszynek i tak już chyba będę teraz jeździł (zanim dojadę na pomost to kółko dookoła, wracając jeszcze raz kółko). Na pomoście jak dojechałem to było 3 rowerzystów, po chwili jeden odjechał, a mnie, jak zdjąłem bucik, chwycił skurcz w stopę i cholerstwo nie chciało puścić. Jeszcze w takich dziwnych miejscach trzymał. Jednak jak włożyłem moje magiczne buty to momentalnie zapomniałem o skurczach. Jeszcze tylko krótką rozmową przez telefon z Mariką (miałem pecha że oglądała swój ulubiony serial i nie była zbyt rozmowna) i w stronę Cytadeli z lampką. Jeszcze nie było zbyt ciemno, ale wolałem być widoczny (godz 20:30)
Kółko do cytadeli, przy okazji sobie trochę poskakałem na hopkach (to nawet fajne jest :D) Wracając zachciało mi się pośmigać trochę w ciemnościach z moim słońcem, to jeszcze zrobiłem sobie kółko dookoła Rusałki z latarką na MID.
Wracając na podjeździe na Żeromskiego jakiś dres chciał się ze mną pościgać i bardzo kulturalnie zajechał mi drogę. Stojąc na pedałach osiągnął bardzo dużą jak na to miejsce prędkość ok 32 km/h, co ja sam tam tyle rzadko jeżdżę. Teraz to dla mnie nie było problemu usiąść mu na kole i korzystać z jego męczarni z oporami powietrza. W połowie drogi nogi mu nie wytrzymały i przestał pedałować, wtedy ja kulturalnie wyprzedziłem go zajeżdżając mu drogę świecąc tylnią lampką po oczach i po chwili zostawiłem już go daleko za sobą. W domu o 21:30.

Puszczykowo z Jack i Kon oraz Strzeszynek z Kas

Sobota, 30 kwietnia 2011 · dodano: 30.04.2011 | Komentarze 0

W piątek w szkole umawialiśmy się na grilla u Jacka, co wieczorem zostało przez niego odwołane. Wstępnie wtedy umówiłem się Konradem na krótką przejażdżkę o 14. Dzisiaj jednak Jacek zdecydował się w ogóle wyjść na rower, o 14:30 miałem być w Luboniu. Za wcześnie zjadłem obiad - o 13, potem jeszcze drożdżówka i w drogę o 14. Od razu okazało się, że jest mi w samej koszulce zimno i przy targach zawróciłem i cofnąłem się po długi rękawek. Tym razem z domu wybiegłem jakoś o 14:15, czyli już teoretycznie nie miałem szans być na czas. Jednak wiatr mi prawie całą drogę sprzyjał: na równym asfalcie na Drodze Dębińskie prawie cały czas 40 km/h, a mogło być więcej. Potem Dolną Wildą min 30 km/h. Ostatecznie w Luboniu przy Biedronce byłem o 14:45, czyli czas miałem dobry.
Z Kondziem od razu pojechaliśmy przez Luboń na ścieżkę przy głównej ulicy w stronę Puszczykowa. Jechało się równie dobrze jak do Lubonia, bez większego wysiłku śmigaliśmy 30 km/h. Gdyby nie czekanie na pociąg na przejeździe oraz nie urżnięcie Kondzia przez jakiegoś owada to dojechalibyśmy do Jacka w dobre 20 min. Tak to byliśmy u niego w domu o 15:20.
Miał wolną chatę, oczywiście w szkole wmówił nam że będzie u niego babcia. Z Konradem zwróciliśmy uwagę na jego tv 52', a przypomniało mi się że dzisiaj o 15:30 gra Borussia, więc udało mi się namówić na włączenie meczyku. Efekt niesamowity, jeszcze w HD <3. Szkoda że tylko mi się teraz nie chciało ruszać z miejsca, po 10 min zauroczenia chłopacy zmusili mnie do jechania dalej. Szkoda, bo BVB wygrało 2:0, przez co zapewniło sobie dzisiaj mistrzostwo, a do tego drugą brameczkę zdobył Lewandowski...
Najpierw skoczyliśmy nakarmić Kondzia do jakieś restauracji, a potem na drugą stronę ulicy na lody. Tym razem jedna gała jakiś na prawdę dobrych, już nie pamiętam o jakiej nazwie. Tutaj zadzwoniłem do Kaśki, żeby zgadać się z nią co do wczoraj planowanego naszego spotkania. Najpierw odmówiła, a potem zadzwoniła że jednak znajdzie czas o 18. W tym czasie chłopacy gadali którędy będziemy jechać, czy przez las czy ulicą. Było już późno, po 16. Moje zdanie, co do powrotu, zmieniało się 3 razy i ostatecznie zdecydowałem się jechać ulicą, żeby być szybciej w domu.
Jednak oni woleli jechać lasem, przez co rozstaliśmy się o ok 16:40. Nawet było mi to na rękę, bo nie musiałem co chwilę na nich czekać, tylko sobie śmignąłem równym tempem pod wiatr. Tak dojechałem do Lubonia, gdzie zatrzymał mnie pociąg - godz 17. Wtedy usłyszałem dzwonek telefonu - oczywiście dzwonił Jacek, z pytaniem gdzie jestem i tym że mam na nich poczekać. Nie wiem dlaczego się na to zgodziłem, kompletnie nie było mi to na rękę. No dobra, chwilę poczekałem aż pociąg przyjedzie, potem czekałem na nich za przejazdem. W końcu przyjechali i Konrad zdecydował wrócić przez Luboń, żeby było szybciej. Właśnie w tym momencie rogatki się opuściły i czekaliśmy kolejne 10 min. W międzyczasie pojeździliśmy sobie na innych rowerach, mi przypadł Cube Kondzia.
Teraz Konrad wpadł na świetny pomysł pojechania inną drogą - jakimś polnym szutrem. Spoko, gdybym się nie spieszył. Trasę może sobie skróciliśmy, ale również znacznie wydłużyliśmy. Następnie, skoro byliśmy już tak blisko to pojechaliśmy odwiedzić Martę... Nie znowu dlaczego się na to zgodziłem. Tym razem dokładny adres znaliśmy, wystarczyło poszukać domu. Okazało się, że mieszka zaraz na przeciwko tego białego domu, w którym szukaliśmy jej tydzień wcześniej. Jacek kulturalnie do niej zadzwonił i czekaliśmy na nią, aż wyjdzie, dobre 10 min. Kolejne 15 min gadaliśmy z nią, po czym o 18 pojechaliśmy.
Z chłopakami rozstałem się przy biedrze, tej samej co 4h temu spotkałem się z Kondziem. Teraz czekało mnie trudne zadanie: walka z wiatrem. Z początku z dającym po twarzy wiatrem nie jechało się przez Luboń zbyt miło, ale później na Dolnej Wildzie już było nieco lżej. Role odwróciły się na Krakowskie, gdzie wiatr mi teoretycznie nieco pomagał. Przy Browcu, o 18:30 oddzwoniłem do Kaśki, która chciała już wychodzić z domu.
Szybko śmignąłem do domu, gdzie wciągnąłem drożdżówkę, cieplej się ubrałem i wpakowałem latarkę i popędziłem ile sił w nogach do Strzeszyna. Ulicami jechało się miło, miałem wrażenie że wiatr jest po mojej stronie. W lesie też szybko, ale taka jazda już zaczynała mnie męczyć. Ostatecznie byłem u niej o 19:10, ale jeszcze czekałem 10 min aż Kasia wyjdzie. Ukazała mi się z jakimś chłopakiem, którym był niejaki Andrzej. Oczywiście poszliśmy do sklepu, po lody i batony. Dla niejedzącej od 2 tyg Kasii było to mało, więc ja poszedłem a ona pojechała moim rowerem do drugiego sklepu po chipsy. Potem chwilę pogadaliśmy u niej pod bramą i tak zrobiła się 19:50. Jeszcze akcja z jakimiś ludzi, których Kasia opierniczyła za wyrzucanie śmieci do złego kubła (nie wiem o co chodzi, miała mi to wytłumaczyć) oraz chowanie się przed Andrzejem i nasze spotkanie dobiegło końca. Była już godz 20 i pojechałem ulicą nad Strzeszynek na zachód. Spóźniłem się o parę minutek, jak dojeżdżałem na pomost to coraz bardziej słońce chowało się między drzewami, aż na pomoście już zupełnie go nie było. Wróciłem sobie z lampką normalnym tempem, jeszcze specjalnie założyłem okulary bo coś mi to oka wpadło. W domu o 20:40.

Kolejny raz test tomka TF2, tym razem nieco więcej smaru, ale dokładniej przetarty przed jazdą - bez rewelacji, do szutrowego odcinka Kondzia była cisza, potem już coś charczało.

Na zachód słońca nad Strzeszynek

Piątek, 29 kwietnia 2011 · dodano: 29.04.2011 | Komentarze 0

W taki piękny wieczór nie mógłbym usiedzieć w domu, więc według planu pojechałem na zachód. Trochę się spieszyłem, więc tempo w lesie miałem jak za starych dobrych lat. Niestety, ale przez to zdarzył się nie miły wypadek. W lesie za biskupińską jakiś pan z dzieckiem w foteliku (!!!) jechał znad przeciwka. Ja nic nie przewidując jechałem spokojnie 30 km/h. Nagle ten pan obejrzał się za siebie - pewnie na dzieciaka, i zjechał na moją stronę. Przez chwilę jechał poboczem, po czym chyba spojrzał na mnie i przez przypadek zajechał mi drogę. Ja nie zachowałem ostrożności i nie przewidziałem czegoś takiego. Po prostu obserwując to wszystko starałem się utrzymać dobre tempo; liczyłem że pan ustąpi mi drogi. Jednak się myliłem i było już za późno żeby nagle odbić w lewo: wjechałem idealnie na czołówkę w jego koło. Nawet nie jestem pewien czy próbowałem hamować (potem na miejscu zdarzenia nie zauważyłem żadnych wskazujących na to śladów). Efekt tego był taki: ja zatrzymałem się z rowerem, a pan z dzieckiem na rowerze przewrócili się na bok. Mi jedynie ucierpiało trochę kolano: jakoś musiałem uderzyć nim chyba o kierownicę. Ostatecznie rower cały, chociaż na początku miałem problem z przerzutkami i tylnim hamulcem. Natomiast u pana nieco bardziej ucierpiał rower: całe przednie koło wykrzywione. Pierwsze co zrobiłem, to spytałem się czy wszystko w porządku i chyba pomogłem pozbierać się. Później zobaczyłem dziecko w foteliku i się trochę przeraziłem. Na szczęście chłopaczkowi chyba tylko spadły paluszki, przez co się rozpłakał. Pan okazał się miłym człowiekiem i od razu spytał się czy jestem cały, czy nic mi się nie stało. Przyznał, że to wszystko to jego wina i przeprosił. Ja się jeszcze raz spytałem czy wszystko w porządku i czy małemu nic się nie stało, po czym pojechałem na zachód.
Dzisiaj jednak nie było zbyt pięknie, słońce przed linią drzew schowało się za warstwą chmur. Obejrzałem rower i odpocząłem sobie chwilkę. Wracając pierwszy raz całą drogę jechałem z latarką, głównie na migającym ale i w dwóch miejscach podświetliłem sobie drogę ciągłym światłem. W domu o 20:40.