Rozjazd do Kłodzka

Środa, 6 lipca 2011 · dodano: 13.07.2011 | Komentarze 0

Dzień 3. Rozjazd po obiedzie.

Razem z panem Jasiem i paroma innymi osobami przejechaliśmy się do Kłodzka bardzo przyjemnym tempem, a nasi pokojowi sąsiedzi jak typowi rowerzyści w szortach i luźnych koszulkach które potem zdjęli, pojechali za nami się poopalać.

Spalona

Środa, 6 lipca 2011 · dodano: 13.07.2011 | Komentarze 0

Dzień 3. Główny trening po śniadaniu

Piękna, słoneczna pogoda, aż za ciepło. W nowej teamowej koszulce sprezentowanej przez trenera ruszyliśmy w stronę Bystrzycy Kłodzkiej i dalej w stronę Spalonej. Już nie takim morderczym tempem jak wczoraj, jechało mi się całkiem dobrze i spokojnie. Gdzieś w Wójtowicach dogoniliśmy trenera z dziewczynami, który od razu pokazał mi miejsce zbiórki tak jakbym nie utrzymał tempa grupy na podjeździe.
Sam podjazd - podobnie jak wczoraj: jeden wielki wyścig. Tym razem od razu odpuściłem i jechałem kilkanaście metrów za Kubą i Bartkiem, którzy też się nie ścigali. Radek też nie dawał rady i szybko mu uciekłem.
Podjazd nie był jakiś bardzo stromy, ale przez jego długość - 4 km od Młotów był morderczy. Kuzynów dogoniłem na samej górze, ale zostałem z tyłu próbując rozpakować Corna. Zębami nie dałem rady, to zatrzymałem się i bardziej po ludzku otworzyłem go dwoma rękami. 7km zjazd pokonywałem na zakrętach dosyć asekuracyjnie, ale jak była możliwość do przyspieszenia na prostych to nawet dokręcałem. Druga pętla z początku ociężale, samemu już nie było tak łatwo jechać do 3 km do Hut. Dla porównania teraz prędkość wahała się pomiędzy 10-20km/h, a poprzednio 20-30 km/h.
Drugi podjazd pokonywałem tempem trochę mocniejszym, a gdy na samej końcówce zauważyłem przede mną Bartka i Kubę to ostro przyspieszyłem i za cel postawiłem sobie dogonić ich. Zbliżyłem się na jakieś 20m, ale wtedy oni już zaczynali zjeżdżać. Zjadłem drugiego Corna i dowlokłem się jakoś do sklepu w Wójtowicach, gdzie byli już Konrad z Tomkiem, Patryk, pan Jasiu i dziewczyny. Dojadłem resztki Corna, napoiłem się i nie czekając na resztę postanowiliśmy wyruszyć w drogę powrotną górami.
Dokładnie kiedy my wyjeżdżaliśmy, to dojechali pierwsi ścigacze. Nie odpoczywając zabrał się z nami (Tomek, Konrad, Sylwia, pan Jasiu) wykończony szosowiec-Krzychu. Trasa nie była łatwa, dziurawa szosa i ciągle pod górę. Mimo że nie jechaliśmy szybko, to i tak Sylwia nie dawała rady.
Po długim podjeździe nadszedł czas na zjazd, który skończył się jak dojechaliśmy do jakieś główniejszej drogi. Nikt się nie kwapił z prowadzeniem to pojechałem na czele. Co chwile musiałem się oglądać za resztą, bo chyba trochę za szybko jechałem. Po chwili takiego prowadzenia dojechali odpoczywający ścigacze i zaraz obok mnie znalazł się Sebastian Swat. Prowadząc tak z nim ramie w ramię spytał się mnie, czy daję radę jeździć na jednym bidonie. A że woda skończyła mi się po podjazdach i jechałem na rezerwach, to dał mi swój bidon żebym się napił. Po kilku wziętych łykach podziękowałem mu i chciałem oddać bidon, ale Seba kazał mi pić jak najwięcej, żebym się nie odwodnił. I tak sobie jechałem z nim w bidonie w ręce co chwilę popijając jakiś czas. Kiedy już się opiłem to podziękowałem jeszcze raz i tym razem oddałem bidon. Chwile jeszcze przejechałem na czele, a gdy wiatr coraz bardziej dawał mi się we znaki to schowałem się do grupki.
Dojechaliśmy tak małym podjazdem i dalej dziurawym zjazdem do podjazdu pod górę św Justyny. Tam nieoczekiwanie Sylwkowi zeszło powietrze z tylnego koła. My pojechaliśmy a Swatowie naprawiali defekt. Ta góra była równie długa, przez co mordercza jak Spalona. Do tego dochodziło jeszcze zmęczenie, przez co cierpiałem srodze.
Na górze trwała wycinka drzew, przez co musieliśmy przeciskać się między maszynami. Sam zjazd był stromy, ale bardzo dziurawy. Udało mi się złapać Krzycha i jechałem za nim slalomem w dół. W szczytnie dogoniliśmy pana Jasia i bardzo szybko zjeżdżaliśmy do Polanicy. Z wiatrem prędkość wynosiła 30-45 km/h.

Przez Polanicę już ledwo co dojechałem, w pensjonacie od razu na spóźniony obiad i potem męczarnia po schodach na 3 piętro...

Rozjazd gdzieś za Kłodzko

Wtorek, 5 lipca 2011 · dodano: 13.07.2011 | Komentarze 0

Dzień 2. Aktywna regeneracja po głównym treningu i obiadku.

Pogoda nie była zbyt pewna, chyba nawet specjalnie zabrałem kurtkę do kieszonki. Do tego zrobiło się dosyć chłodno.
Wyruszyliśmy całą grupą, w czasie jazdy momentami trochę pokropiło. W Kłodzku na rozjeździe część zrezygnowała z dalszej jazdy i odbiła do Polanicy, a ja razem ze szosowcami, panem Jasiem, Konradem, Sylwią i trenerem pojechaliśmy dalej przez jakieś betonowe płyty. Dalej wjechaliśmy na drogę bodajże nr 388, na którą wjeżdżaliśmy w połowie porannych pętel. Teraz zza czarnych chmur wyjrzało słońce Na dobrze znanym mi już zjeździe do Polanicy pan Jasiu ładnie powiedział, że wyścigi wygrywa się na podjazdach, a przegrywa na zjazdach.

Atak na podjazd 16%

Wtorek, 5 lipca 2011 · dodano: 13.07.2011 | Komentarze 0

Dzień 2. Główny trening po śniadaniu.

Od początku tempo było bardzo mocne, prędkość nie spadała poniżej 30 km/h. Dziewczyny pojechały wcześniej z trenerem, także jako jedyny musiałem męczyć się z utrzymaniem w peletonie. Na czele jechali bracia Swat.
Przed treningiem chłopacy z pokoju powiedzieli mi, że ten straszny podjazd będzie na prawie na samym początku pętli i dobrze będę wiedział o który chodzi.
Żeby do niego dojechać trzeba było przedostać się przez centrum Polanicy i dalej dojechać krótkim podjazdem do kościółka w Starym Wielisławie. Dalej był krótki zjazd, na którym można było się rozpędzić przed głównym podjazdem.
Do tego momentu jeszcze trzymałem tempo, już na samym podjeździe było z tym nieco gorzej. Do połowy, pierwszego zakrętu traciłem parę metrów. Razem ze mną zostali wszyscy Zaworscy (Radek, Kuba i Bartek) i o dziwo Sylwek Swat.
Próbując utrzymać czołówkę nadałem sobie z początku za mocne tempo i na ostatnich metrach już nie miałem sił pedałować. Zredukowałem bieg i znacznie zwolniłem (coś ok z 12km/h na 7 km/h). Na górze nie było chwili wytchnienia, od razu zawiązaliśmy grupę pościgową i zaczęła się gonitwa peletonu. Tereny którymi jechaliśmy były piękne - pusta szosa (czasami jakiś samochód przejechał), dookoła nas malownicze pola, a w oddali było widać wzgórza Kotliny Kłodzkiej.
Ciężko było ich dogonić, oni nie czekali na nas, tylko dalej jechali mocnym tempem. Sylwek jednak kręcił na przedzie równie szybko, także z metra na metr odrabialiśmy dystans do czołówki. Dogoniliśmy ich chyba gdzieś koło Starej Łomnicy i od razu bracia Swat odbili do lasu.
Na wjeździe do Polanicy rozpoczął się bardzo kręty zjazd, na którym dużo traciłem. Tam gdzie ja hamowałem przez zakrętem, wszyscy inni przelatywali bez dotknięcia hampelka. Żeby nie zgubić grupy musiałem dokręcać na wyjściu z zakrętu, żeby za parę sekund dalej znowu hamować na nawrocie. Jeszcze jeden zjazd i przed mostkiem odbijamy w prawo na drogę do Kłodzka i zaczyna się druga pętla. Średnie prędkość na pierwszej pętli wyniosła za dużo - bo aż 31 km/h.
Przed głównym podjazdem dogoniliśmy dziewczyny z Rafałem, który zostawił je i ruszył ścigać się z nami.
Na podjeździe od początku zaczął się wyścig, co chwile ktoś próbował urwać się reszcie. Jak to zobaczyłem to od razu odpuściłem, tempo na pierwszej pętli mnie tak wykończyło, że nie miałem już prawie sił podjeżdżać. Razem ze mną odpuścili bracia Radek i Kuba, którzy nawet jechali wolniej ode mnie i najmłodszy Bartek, którego próbowałem dogonić.
Jak dojechałem do pierwszego zakrętu to czołówka była już na górze. Nie miałbym szans utrzymać ich tempa.
Na górze dogonił mnie Kuba i po chwili odpoczynku jadąc mu na kole, zmieniłem go aby dogonić Bartka na szosie. Radek tak osłabł, że podobno dogoniła go Ania.
Tak w trójkę jechaliśmy dalej, byłem tak skatowany tymi podjazdami że ledwo co trzymałem im się na kole. Na zjazdach dużo traciłem, przez co na podjazdach musiałem ich podganiać. W taki sposób przejechaliśmy drugą pętlę i potem trzecią którą kuzyni planowali przejechać na luzie.
Od razu z trzeciej pętli pojechaliśmy do hotelu, oni nie mieli klucza do pokoju i musieli czekać na Patryka, a ja wskoczyłem sobie od razu pod prysznic.

Trasa Pętli: Polanica Zdrój, Stary Wielisław, Starków, Stara Łomnica, Polanica Zdrój (ok 19 km)

Polanica Zdrój 2011 - przejażdżka w terenie: Piekiełko, "schodki"

Poniedziałek, 4 lipca 2011 · dodano: 13.07.2011 | Komentarze 0

Dzień 1: Po kolacji.
Po kolacji i zakwaterowaniu ruszyliśmy na planowany trening. Z wielu powodów mieliśmy dosyć spore opóźnienie, przez co trasa została trochę skrócona. Prosto z ośrodka ruszyliśmy ul Piastowską w górę do niebieskiego szlaku w lesie. Do momentu wjechania w teren trzymałem się chłopaków, później jechałem pomiędzy nimi a dziewczynami.
Ostatnimi dniami tam sporo padało, więc kamienie i korzenie były mokre, do tego sporo błota. Oponki szybko się zalepiły i ślizgały na każdej przeszkodzie. Nie jeden raz byłem zmuszony do awaryjnego wypięcia się i podjechania kawałek na twardy grunt. Nie było za ciepło, więc skorzystałem z mojej nowej bluzy.
Tych terenów w ogóle nie znałem, nie wiedziałem gdzie jestem i do teraz nie wiem jak dojechaliśmy na szczyt Piekiełka. Za to dobrze zapamiętałem sobie zjazd, który przez dużą ilość mokrych kamieni do najłatwiejszych nie należał. W jednym miejscu byłem tak rozpędzony, że musiałem wjechać na niezbyt dobrze ułożony kamień i kawałek przelecieć. Pamiętając co mi się przytrafiło poprzednim razem na Dziewiczej, tym razem postarałem się podnieść przednie koło, ale i tak przy lądowaniu nie było łatwo. Szczęśliwy że żyję, dojechałem na dół gdzie już na nas czekała reszta.
Dalszej trasy nie pamiętam, wiem tylko że byliśmy przy słynnym zjeździe przy schodkach. Ci co kiedyś go zjechali, dziwili się jak to oni kiedyś zrobili. Sam zjazd wygląda strasznie - prawie płasko w dół, takim korytem pomiędzy drzewami.
Do pensjonatu wróciliśmy asfaltowymi zjazdami, jakimi ulicami - nie mam pojęcia.

Dzisiejsza wycieczka nieźle mnie przestraszyła, ale na szczęście teraz przez kilka dni planowane są treningi na szosie.

Wieczorna, przedobozowa cytadela. Cholerna spinka....

Niedziela, 3 lipca 2011 · dodano: 04.07.2011 | Komentarze 0

Z domu wyszedłem przed 20, wróciłem przed 22. Ładnie się pzejaśniło, a po południu już nie padało to powinno być mniejsze błocko. Na cytadele pojechałem z myślą zrobienia pętelki, sprawdzenia jak sobie poradzę na nowym napędzie. Na lekkim podjeździe przez złe dobranie biegów, przez co później próbowałem szybko to poprawić rozpięła mi się spinka, i bez skutecznie szukałem jej później przez dobre 20 min. Pod 2 błotniste podjazdy nie podjechałem, amfiteatr pokonałem dopiero za którymś tam razem. Dałbym radę pewnie zaraz po zjeździe, ale nie zauważyłem że z przodu miałem 2.

Powórka szosy ze środowego treningu w nowych ciuszkach

Piątek, 1 lipca 2011 · dodano: 01.07.2011 | Komentarze 0

Po poranku z lekkim deszczykiem nie jechałem w teren, tylko wybrałem się na szosę. Ubrany w nowe ciuszki : sama bluza, spodenki na szelkach i nogawki wyszedłem z domu o 12:30. Z początku było mi zimnawo od pasa w górę, ale jak się rozgrzałem to było idealnie. W nogi aż trochę za ciepło. Bluza, która wydawała mi się mała okazała się długością idealna, tylko rękawy są trochę za krótkie. Dzisiaj w porównaniu do środy nad Strzeszynkiem ZERO ludzi, jedynie na pomoście dwóch panów policjantów ściągało drabinkę do wchodzenia z wody na pomost. Po krótkiej przerwie zdecydowałem się pojechać do Złotnik, tak jak na treningu. Najpierw jednak na małym podjeździe wyregulowałem przerzutki, przez co średnia jest taka a nie inna. Pętelkę zrobiłem w drugą stronę, tzn najpierw skręciłem w Słoneczną, a wracałem Złotnicką.
Przez całą drogę walczyłem z wiatrem, już nie jechało się tak miło jak w grupie 4 osobowej. Wkładka w spodenkach może być, ale bez rewelacji. Zobaczymy jak będzie z nią następnymi razami, kiedy już może tyłek mi się do niej przyzwyczai.
Do domu wróciłem o 14:30.